“Siz ey Müslümanlar, suskun ve aciz helak olmuş ölüler! Hiç mi kimse yok Allah için ümmetin namusu için kızacak?” Şeyh Ahmed Yasin
Tutalım kanatlarından kuşların
Gidelim acının kol gezdiği
Çeşmelerinde hüzün akan bu şehirden
Hiçbir şeyi almadan
Gözyaşını bırakıp mesela
Öfkeyi, kini, hırsı…
Bize yamalanan ne varsa söküp
Kuşlara karışalım, kanatlanıp özgürlüğe
Ama Ümran’ı alalım
Unutsun kanlı ellerini, korkuyu, enkazı
Yeniden gülsün gözleri
Çiçeklerden bir taç konsun saçlarına
Aylan’ı alalım sonra
Kumdan kaleler yapıp
Bir salıncak kuralım
Göğe uzansın elleri
Korku nedir bilmeden
Çocuk olsun doya doya
Ah adı duyulmayan
Arakan’ın, el-Halil’in, Mısır’ın,
Halep’in, Kudüs’ün, Çeçenya’nın
Hüznü azık edinmiş çoçukları
Gözbebeklerinden yakalayıp
Bir bir silelim acının izlerini
Her öğün umut koyalım tabaklarına
Büyüyüp serpilsin bu topraklarda
Aşkın ve inancın güneş yüzlü çocuğu*
*Erdem Bayazıt, Birazdan Gün Doğacak
Fotoğraf: Erva Karacimşit
