Ana sayfa Genel Sesimi Duyabiliyorum Muyum?

Sesimi Duyabiliyorum Muyum?

27275
0
PAYLAŞ

Havasız ortamda ses yayılmaz. Nefessiz kalmak sessiz de bırakır yani insanı. İnsanı hayrete düşürecek derecede güzel ağaçların içinde, yeşillik denizinde uzun yürüyüşlere çıkmak isterken gri binaların arasında sıkışmış kalmış durumda olmak mecburiyeti metropol insanının ahvali. Gidemediğimiz yerlerin sızısı, kalamadığımız yerlerin de sıkıntısı üzerimize sinmiş durumda.

Suskunluğumuzda bir hikmet arayamıyoruz. Cümlelerimiz mi yorgun düştü yoksa fikirlerimiz içimizde sesini mi yitirdi bilmiyoruz. Eskiden olsa böyle yapmazdım/ düşünmezdim dediğimiz konularda bir bir geri adım atmak zorunda kalmak bir cepheden daha mağlubiyetle ayrılmak zorunda bırakıyor. Büyümenin cezasıdır deyip geçiyorum. Cahilliktendir o zamanki düşünceler deyip üzerinde durmamaya çalışıyorum. Olur öyle değişir insanın kendisi de deyip aldırmamaya çalışıyorum. Olmuyor. Üstümüze giydirdikleri bu önlük bize bol geliyor…

Biten üniversite ile hayat başlayacaktı biliyordum. Eskisi gibi sokaklara kaçamayacaktım farkındaydım. Edebiyat ortamına biraz uzak düşecektim kestirebiliyordum. Lakin kendimin bu kadar uzağına düşecek miydim hiç düşünememiştim. Yine de ümitlerim kalbimde mi? Elhamdülillah öyle..

Uzun lafın kısası: İnsan nereye çizerse çizsin rotasını kendisini de yanına almayı unutmamalı.

Cihangir’den inişte tramvaya binmeden önce biraz denizi seyretmek için Fındıklı sahilde soluklanmış ve düşünmüştüm uzun uzun. Daha doğrusu kendimi alıştırmıştım gerçeklere. Önümdeki masada uzaklara bakan adama bakıp not almıştım. Şimdilerde sık sık tekrar eder oldum o cümleyi: “İkna oluyorum her şeye / Konuşunca kendimle”

Fotoğraf: Mehmet Ali Yafez